ประวัติศาสตร์ที่ผม อยากเรียนรู้

                 ประวัติศาสตร์ที่ผมอยากเรียนรู้

              เมื่อผมโตขึ้นและเรียนรู้อะไรมากขึ้นและพยายามที่จะเรียนรู้สิ่งที่ยังไม่รู้ สิ่งหนึ่งที่ผมสนใจอยากจะเรียนรู้คื    อประวัติศาสตร์ชนเผ่าของตัวเอง ผมอยากรู้ว่าแท้จริงแล้วบรรพบุรุษของผมมาจากไหนอพยพมาจากที่ใด

                หลายครั้งผมอยากรู้ว่าบรรพบุรุษของผมเป็นไครบ้าง ชื่ออะไรบ้าง แน่นอนมัอาจเป็นไปไม่ได้ที่จะรู้ได้ทั้งหมดแต่มันก็เป็นสิ่งที่น่าสนใจ เพราะผมคิดว่าการทีเรารู้จักต้นตอบรรพบุรุษของเรามันจะทำให้เรารู้และเข้าใจตัวเราเองมากขึ้น

             
              ผมคิดว่าประวัติศาสตร์ในเรื่องใดก็ตามเป็นเรื่องที่น่าสนใจและโดยเฉพาะอย่างยิ่งประวัติศาสตร์ที่เกี่ยวของกับเรา สำหรับผมแล้วผมคิดว่่าการได้เรียนรู้ประศาสตร์เป็นสิ่งที่ทำให้เราเข้าใจความเป็นไปในอดีตและทำให้เราสามารถพัฒนาสิ่งที่จะเกิดขึ้นในอนาคตได้อีกด้วย เพราะหากเรารู้ภูมิหลังเราก็สามารถที่จะเข้าใจสิ่งที่เราจะทำต่อไปในอนาคตได้
              การให้ความสนใจกับเรื่องเราในประศาสตร์มันทำให้เราได้เรียนรู้หลายสิ่งหลายอย่าง และทำให้เรารู้ความก้าวกระโดดและการเปลี่ยนแปลงของกาลเวลานั้นสร้างความเปลี่ยนให้กับชีวิตมนุษย์อย่างไรบ้าง


             ถ้าปราศจากจินตนาการ เราก็เหมือนไม่ได้ก้าวไปไหนเลย จิตนาการไม่ใช่เรื่องเหลวไหลเสมอไป แต่มันเป็นตัวจุดประกายความคิดของคนเราเสมอ

                              

ประวัติศาสตร์ของเรา

          การผ่านประสบการณ์เลวร้ายในอาอดีตคือบทเรียนสู่                                          ความก้าวหน้าในอนาคต

           

ประสบการณ์มากมายที่เราแต่ละคนประสบพบเจอกีบชีวิตที่ผ่านมา มีทั้งที่เราจำได้และไม่ได้ และประสบการณ์มากมายได้สอนชีวิตของเรา ประสบการที่เลวร้ายที่เราพบเจอและเราสามารถผ่านพ้นมาได้กลายเป็นบทเรียนยิ่งใหญ่สำหรับการพัฒนาตนเองสู่ความก้าวหน้าในอนาคต เพราะบางครั้งความบกพร่องที่เกิดขึ้นกับเราทำให้เรารู้จักตัวเราและทำให้เราสามารถปรับปรุงข้อบกพร่องเหล่านั้นได้

              

  เราเรียนรู้ที่จะสมารถที่จะแก้ไขปัญหาชีวิตของตนเองและของผู้อื่นได้ก็มาจากการที่เราเคยประสบกับสิ่งต่างๆมากมายมาก่อนมันจึงทำให้เรารู้ว่าสาเหตุของสิ่งนั้นคืออะไร คนที่รู้จักความผิดพลาดของชีวิตคือจะเป็นคนที่รู้จักพัฒนาชีวิต ประสบการณ์สอนให้คนเรารู้จักพัฒนาตนเอง

                     

           สิ่งที่เราเคยประสบมาในอดีตของเรามีทั้งสิ่งที่ดีและไม่ดี แต่ททุกเรื่องเป็นบทเรียนชีวิต มีบางเรื่องที่น่าจดจำและบางเรื่องที่ไม่น่าจดจำแต่เราสารถที่จะเลือกจดจำเรื่องที่ดีที่สุดที่เรารู้สึกประทับใจมาเป็นตัวผลักดันให้ชีวิตของเรา แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเรื่องเลวร้ายที่เกิดขึ้นกับเราจะไม่สำคัญ เพราะบางครั้งสิ่งเลวร้ายก็เป็นตัวหนึ่งที่ทำให้เรารู้และเข้าใจข้อบกพร่องของชีวิต  เหมือนภาพประวัติศาสตร์เหล่านี้ความงดงามที่เราเห็นอยู่นี้กว่าจะงดงามเช่นนี้ต้องผ่านเหตุการณ์เลวร้ายมากมาย

บทเพลงแต่งเกี่ยวกับกาลเวลา

*** 150  ปี นักบุญมีคาแอล...

                     E              B                       A            B           E

      นานมาแล้ว  มีเด็กผู้ชายคนหนึ่ง  เกิดในครอบครัวยากจน

      A          B   G#m        C#m       A                   B

จิตใจมีเมตตา  ขยันและอดทน  มีความรักในพระเจ้า

                    E            B                       A      B         E

       บนเนินเขาที่สวยงามแห่งหนึ่ง  มีบ้านคารากอตเชีย

      A           B      G#m       C#m          A            B               E

ต้อนรับเราทุกคน  ที่ผ่านมาทางนี้  รับใช้ด้วยรักในพระเจ้า

                             

                               E B   C#m         G#m        A                            B

                       *****150  ปี  ท่านนักบุญมีคาแอลเป็นแบบอย่างให้เรา

                               E B   C#m         G#m        A                    B

                              150  ปี  ท่านนักบุญมีคาแอลภาวนาเพื่อเรา

    E             B            C#m  G#m   A                                 B

ข้าพเจ้าพร้อมแล้วพระเจ้าข้า  ยินดีทำตามน้ำพระทัยของพระองค์

                              E                    B        C#m      G#m   A               B

                               ทั้งชีวิตของท่านนักบุญมีคาแอล  ได้มอบถวายแด่พระเจ้า

      A           B   G#m      C#m           A       B              E

                         ท่านนักบุญมีคาแอลภาวนาเพื่อเรา และนำเราไปพบกับพระเจ้า

        

                E             B                            A             B          E

       มาวันนี้พวกเราทุกๆคน  พร้อมกับเหล่าเทพเทวา ณ สวรรค์

      A           B     G#m   C#m        A                              B          

ต่างชื่นชมยินดี  ร่วมกันฉลอง  และร้องสรรเสริญองค์พระเจ้า

              E         B                                A           B               E

       ณ บัดนี้เราได้มีแบบอย่าง  ท่านนักบุญมีคาแอลมอบให้เรา

      A      B   G#m  C#m G#m  C#m      A            B               E

ท่านไม่ชักช้า  ไม่มีข้อแม้  ไม่กลับคำ  ทำด้วยความรักในพระเจ้า

แม่นํ้าลำธารสายนํ้าที่ให้ชีวิต 

 

ธรรมชาติอยู่คู่กับชีวิตมนุษย์มานานซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตมนุษย์ก็ว่าได้ ธรรมชาติเป็นเหมือนบ้านที่คอยให้สิ่งที่เราต้องการ ในยามที่ไม่มีอะไรจะทานเราก็อาศัยธรรมชาตินี้เพื่อหาอาหารมาดับความกระหายของเรา และแม่นํ้าก็มีคุณค่าต่อชีวิตในหลายด้าน ดังนั้นเราควรที่จะช่วยกันรักษามันใว้เป็นเสมือนของขวัญอันลํ้าค่าสำหรับชีวิตของเรา

สายนํ้าคู่กับกับชีวิตมนุษย์มาตลอดโดยเฉพาะพี่น้องชาวเขา แม่นํ้ายังเปรียบเสมือนแห่งที่ให้ชีวิต  และคอยให้ความรมเย็นให้กับผู้ที่อาศัยอยู่ไกล้ชิด นี่ก็เป้นอีกภาพหนึ่งที่ผมได้ถ่ายใว้ตอนไปจัดค่ายคำสอนที่บนดอย เป็นภาพที่ผมประทับใจเป็นอย่างมาก เวลาที่เด็กรู้สึกร้อนก็ได้พำพวกเขามาลงเล่นนํ้าเพื่อดับความร้อน 

 

              ตลอดชีวิตของผมสิ่งหนึ่งที่คอยหล่อเลี้ยงชีวิตของผมมาคือแม่นํ้านั่นคือการได้รับประทานปลาที่อยู่ในนํ้า    และคุณค่าเหล่านี้ผมคิดว่าไม่ใช่ผมคนเดียวที่ได้รับแต่ผู้คนมากมายที่ได้รับ ดังนั้นสิ่งหนึ่งที่ควรตระหนักอยู่เสมอคือการสำนึกถึงคุณค่าที่เราได้รับและรักษามันใว้

           

ธรรมชาติลำธารที่ดำรงอยู่อย่างระเบียบทำให้เรามองเห็นถึงความงดงามที่ปรากฎต่อสายตาเรา ภาพแห่งความงดงามเช่นจะคงดำรงอยู่ต่อให้เราเห็นอีกหากได้รับการดูแลรักษและไม่ถูกทำลายด้วยนํ้ามือของมนุษย์

                             


                                ธรรมชาติที่ถูกสร้างขึ้นอย่างงดงามเช่นนี้เป็นสิ่งที่น่าทึ่ง
                      สำหรับมนุษย์ และความงดงามนี้จะเป็นสิ่งที่ทำให้มนุษย์มีความสุขได้
                                      หากมนุษย์อยู่ร่วมกับมันอย่างรู้คุณค่า

                                 เราสร้างแบบนี้ไม่ได้

                  แต่เราสามมารถดูแลรักษามันได้  

                 ราสามารถเห็นมันงดงามเช่นนี้ได้ตลอด

                 หากเราไม่ทำลายมัน                            

                 ปลูกฝังให้คนรุ่นหลังรักธรรมชาติให้มากๆ

                 เพราะมันเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต

                                           

ประสบการณ์เกี่ยวกับเวลาของฉัน

ประสบการณ์เกี่ยวกับเวลาของฉัน

 ประสบการณ์เกี่ยวกับเวลาของฉัน

   กาลเวลาผ่านพ้นมาแล้ว20กว่าปีผมได้มีประสบการณ์มากมายเกี่ยวกับเวลาอันมีค่า ที่สอนให้ผมได้เรียนรู้หลายสิ่งหลายอย่างในชีวิต กาลเวลาแต่ละช่วงสอนให้ผมรู้จักความอดทนเวลาตอนเป็นเด็กเป็นช่วงเวลาที่มี ความสุขมากเพราะแต่ละวันส่วนใหญ่เล่นบ้างเรียนบ้างไม่มีภาระหน้าที่ที่จะ ต้องรับผิดชอบอะไรมากมาย ความคิดการกระทำเป็นแบบเด็กๆ ต่อมาเวลาโตขึ้นซึ่งอยู่ในช่วงประมาณชั้นประถมปีที่ 4-6 รู้สึกว่าชีวิตเริ่มเปลี่ยนแปลงมีภาระหน้าที่ที่จะต้องรับผิดชอบมากขึ้น ช่วยเหลือพ่อแม่ ในช่วงเวลานี้สอนให้ผมรู้จักเป็นคนมีความรับผิดชอบในหน้าที่ สอนให้ผมตระหนักถึงความพยายามในการฝึกฝนชีวิตและยังเป็นช่วงเวลาที่ผมยังได้ ให้ความสนใจในด้านการเรียนเป็นพิเศษเนื่องจากผมต้องไปศึกษาต่อ เวลาที่จบก็เริ่มเข้าเรียนในเมืองซึ่งห่างไกลพ่อแม่ดังนั้นจึงเป็นช่วงเวลา ที่ผมต้องปรับตัวในหลายๆเรื่องเนื่องจากไม่เคยชินกับสถานที่ใหม่ๆ ผมต้องดูและตัวเองมากขึ้นและพยายามเรียนรู้ประสบการณ์ใหม่ๆที่เข้ามาในชีวิต และหลังจากจบมัธยมต้นผมก็ได้มีโอกาสได้ไปเรียนรู้ที่ศูนย์แม่ปอนเป็นศูนย์ คาทอลิกช่วงเวลานี้เป็นเวลาที่ผมรู้สึกว่าได้รับประสบการณ์ดีๆเพราะที่แห่ง นี้ผมได้เรียนรู้เกี่ยวกับการทำงานร่วมกับคนอื่น การใช้ชีวิตร่วมทุกข์ร่วมสุขกับคนอื่นเป็นเวลาที่ทำให้ผมรู้จักการเข้าสังคม และหลังจากนั้นผมก็ได้เข้าบ้านเณรและก็เป็นอีกช่วงเวลาหนึ่งที่สำคัญสำหรับ ชีวิตผม ณ บ้านเณรยอแซฟผมก็ได้เรียนเกี่ยวกับชีวิตการเป็นเณรและเป็นโอกาสที่ทำให้ผม ได้เรียนรู้พระคัมภีร์มากขึ้น และได้เรียนรู้ด้านการพัฒนาชีวิตจิตอีกด้วย หลังจากจบมัธยม 6 ก็ได้มีโอกาสไปฝึกงานตามศูนย์บนดอย และทำงานกรรมกร ช่วงเวลานี้ที่ทำให้ผมมีประสบการณ์การทำงานและฝึกความเป็นผู้ใหญ่มากขึ้นและ เป็นประสบการณ์ที่ลำบากโดยเฉพาะการทำงานกรรมกรแต่ถึงจะลำบากผมก็ผ่านมาได้ อีกทั้งยังได้รับประสบการณ์การทำงานอีกด้วย

            ใน ประสบการณ์ชีวิตในแต่ละช่วงที่ผ่านมาผมได้เรียนรู้และมีและได้รับประสบการณ์ ดีๆมากมายที่ทำให้ผมเข้าใจถึงการดำเนินชีวิตของความเป็นมนุษย์ ความพยายาม ความอดทน เป็นบทเรียนที่ผมได้เรียนรู้ และกาลเวลาก็ได้พิสูจน์ความพยายามให้ผมได้ยืนหยัดจนถึงทุกวันนี้และก็จะ พัฒนาต่อๆไปจนกว่าจะถึงจุดหมายที่ตั้งไว้

เงื่อนไขชีวิต

เงื่อนไขชีวิต

เงื่อนไขชีวิต

ความมุ่งมั่นระหว่างเดินทางสู่เป้าหมายชีวิต

คน เราจะก้าวถึงจุดหมายและพบกับความสำเร็จของชีวิตระหว่างที่กำลังมุ่งสู่เป้า หมายนั้นต้องพบเจอกับอุปสรรค์มากมายที่บางครั้งถึงกับทำให้เราต้องยอมแพ้และ ไม่อยากสู้ต่อ  แต่หากเราตั้ง เงื่อนไขชีวิตอย่างดีกับการเดินทางสู่เป้าหมายก็จะสามารถช่วยให้เราไตร่ตรอง ชีวิตในทุกย่างก้าวของการมุ่งสู่เป้าหมายและจะและสามารถทำให้เราประสบความ สำเร็จในชีวิตได้
เงื่อนไขชีวิตของผมกับการมุ่งสู่เป้าหมายที่ผมได้ตั้งไว้คือ การไม่ยอมแพ้ต่ออุปสรค์ไดๆ การเตรียมพร้อมที่จะเผชิญกับเหตุการณ์ต่างในชีวิต และพร้อมที่จะเรียนรู้ตลอดการเดินทาง ยึดมั่นในความดี มีความอดทน มีความตั้งใจจริง นี่คือเงื่อนไขที่ผมคิดว่าจะสามารถคอยเตือนใจผมตลอดการเดินของชีวิตและจะสามารถนำพาตัวไปพบกับเป้าหมายที่ผมตั้งไว้ได้

         

          ณ เวลานี้ผมกำลังเรียนรู้ ฝึกฝนชีวิตเพื่อจะเป็นผู้รับใช้พระศาสนจักร ดังนั้นเป้าหมายของผมคือการเป็นพระสงฆ์ และเงื่อนไขในการที่จะฝึกฝนตนเองเป็นผู้รับใช้ของพระนั้น ผมต้องฝึกฝนชีวิตให้มีความเข้มแข็ง อดทน ออกจากตัวเอง และพยายามอย่างดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ ส่วนจุดหมายปลายทางจะเป็นเช่นไรขอให้เป็นไปตามน้ำพระทัยของพระเจ้า เพราะพระเจ้าคือผู้ประทานทุกสิ่ง

....เงื่อนไขชีวิตที่ตั้งไว้จะเป็นตัวผลักดันชีวิตของผมให้ก้าวไปทีละอย่างมีจุดหมาย...

ความทรงจำดีๆเกี่ยวกับ เดิมตามรอยมิชชานารี

ความทรงจำดีๆเกี่ยวกับ เดิมตามรอยมิชชานารี

sommai_bkk@hotmail.com

ความทรงจำดีๆเกี่ยวกับการ  เดิมตามรอยมิชชานารี

philosophywithrawee

การเดินตามรอยมิชชานารีกับการอบรมชีวิตผู้แพร่ธรรมสมัยใหม่ เรื่องราวแห่งการทางที่เต็มเปี่ยมด้วยความทรงจำดีๆเพื่อย้อนระลึกถึงการออกไปประกาศพระวาจาของพระเจ้าในอาดีต

และ สำหรับประสบกาณร์ชีวิตอันมีค่าครั้งนี้ก็ฝังอยู่ในความทรงจำของผมจนถึงทุก วันนี้ เหตุการได้เกิดขึ้นเมื่อปี 2011 ผมได้มีโอกาสฝึกชีวิตโดยการเข้าร่วมโครงการเดินตามรอยมิชชานารีที่เขตแพร่ ธรรมแม่แตงสังฆมลฑลเชียงใหม่ ช่วงเวลานี้ผมได้สัมผัสถึงการแพรธรรมของบรรดามิชชานารีในสมัยก่อน ซึ่งในช่วงเวลาของการเดินทาง ทางคุณพ่อผู้จัดโครงการให้เราเดินทางไปตามหมู่บ้านประมาณ 7 หมู่บ้าน ใช้เวลาหนึ่งวันต่อหนึ่งหมู่บ้านโดยไม่ต้องขึ้นรถ ระหว่างเดินาทาง ในการเดินทางไปแต่ละหมู่บ้านใช้เวลาประมานครึ่งวัน การเดินทางอยู่ในช่วงฤดูฝนบรรยากาศระหว่างทางเต็มไปด้วยป่าใม้ มีฝนตกบางเวลาท่ามกลางธรรมชาตินี้ทำให้ผมจิตนาการถึงเหตุการณ์การเดินทางของ บรรดามิชชานารีในสมัยก่อน และทำให้ผมเข้าใจถึงความร้อนรนในการแพร่ธรรมของพระสงฆ์ ถึงแม้จะพบกับความยากลำบากแต่พวกท่านก็ไม่ละความพยายามที่จะประกาศพระวาจา ให้คนชาวเขาได้รับรู้

ความ ทรงจำดีๆที่ทำให้ผมมีความรู้สึกดีๆคือการได้รับการต้อนรับจากชาวบ้านเป็น อย่างดี รู้สึกอบอุ่นที่ได้เห็นรอยยิ้มและมิตรภาพที่แสดงออกถึงความเป็นการเอง และก็ได้เห็นถึงความเชื่อที่เข้มแข็งของชาวบ้านถึงแม้จะไม่มีพระสงฆ์อยู่ไก ล้ชิดแต่พวกเขาก็ยังรักษาความเชื่อไว้อย่างดี เมื่อไปถึงแต่ละหมู่บ้านสิ่งที่ปฏิบัติเสมอคือการพูดคุยกับชาวบ้าน ทานอาหารรวมกัน สวดภาวนาร่วมกัน และร้องเพลงด้วยกันถึงแม้จะเหนือจากการเดินทางแต่ก็รู้สึกมีความสุข  เหตุการณ์หล่านี้ที่ทำให้ผม รู้สึกมีความสุขและฝังอยู่ในความจำของผมจนถึงทุกวันนี้ และการเดินทางครั้งนี้ก็ได้ให้บทเรียนสำหรับผมมากมาย โดยเฉพาะความอดทนในการที่จะเป็นผู้แพร่ธรรมซึ่งสอนให้ผมพร้อมที่จะต้องเผชิญ กับความยากลำบาก และการเป็นคนที่มีความมุ่งมั่นในการทำงาน